Ik heb last van migraine. Dat is al een tijdje zo, en ik besef heel goed dat ik ferm geluk heb dat het maar migraine is. Er zijn ergere neurologische en andere aandoeningen. Feit blijft dat migraine serieus ambetant is.
De laatste tijd krijg ik er meer en meer last van. In januari gingen we al eens naar de neuroloog, die me dan testpillen gaf. Weinig resultaat mee geboekt, helaas. Daarna moest ik ook drie maanden bijhouden hoeveel en hoe sterk ik migraine-aanvallen kreeg. Twee keer per maand, gemiddeld, één erge en één gemiddelde aanval.
Dat is, vertelde de neuroloog eergisteren, nog niet genoeg om te beginnen preventief medicatie geven -en gelukkig maar, want de dag dat je je pillen vergeet heb je het dan zéker zitten–, en aangezien de vorige medicatie niet hielp kreeg ik nu het strafste dat ze hebben om aanvallen te onderdrukken. Imitrex, van GlaxoSmithKline (zeg nu nog dat de walen niet werken), in zelfinspuitvorm.
De volgende dag, gisteren dus, was het al meteen van dattem. Migraine aanval categorie: zwaar. Mottig in bed, dus. De mama is na de middag om de Imitrex gegaan, en diezelfde avond al geprobeerd.
Medicatie zelf inspuiten, dat klinkt erger dan het is. Het werkt met een soort pen die ik tegen m’n been zet, en dan duw ik bovenaan en springt er een klein naaldje een paar milimeter diep. Tien seconden later, en het is onderhuids ingespoten. Niets om bang van te zijn.
Zo gezegd zo gedaan, pen tegen been, klik, stek, spuit, pen terug weg. En dan, zelfde effect als de vorige twee keren dat er bloed werd getrokken. Bloeddrukval, soortement shock en spartelen met ledematen.
Meh. Het is niet dat ik bang ben van de naalden, of van de inspuitingen, want dan zou ik het wel niet zelf zetten en dan zou ik wellicht ook gewoon buiten westen gaan.
Gelukkig hielp het wel, zoals beloofd was de migraine na een half uur helemaal weg. Ik was nog een beetje trillerig, maar dat was het dan. En zo had ik weer een verhaal voor op de blog, zie.
Migraine, dat ken ik. Een lichte aanval bij mij is helemaal zwart draaien en overgeven enzo. En dan in bed liggen met ooglapdink en verschrikkelijke hoofdpijnscheuten krijgen als je al wat te hard ademt. En (voorlopig) niets dat werkt. Gelukkig komen ze bij mij niet zo heel vaak voor als bij jou. Sterke in ieder geval!
Mijn broer moet dat ook nemen, Imitrex, maar dan wel de inhaleerdinges. Hij moet dat in zijn neus spuiten en inademen of zo.
Misschien handiger? Of niet sterk genoeg, dat zou ook kunnen.
Ik vermoed dat de neuroloog weet dat er ook inhaleer en pilvorm bestaat, en dat hij wel een goede rede heeft om mij de spuitdingens te geven. Ik zal het hem eens vragen
Ik heb nog nooit last gehad van migraine, dus ik dacht tot voor kort altijd van: “allez, zo erg kan dat toch niet zijn” tot een goeie vriendin van mij eens een migraineaanval kreeg waar ik bij was. Sindsdien ben ik alleen maar blij dat ik er geen last van heb.
Mijn collega heeft de inhaleersoort (moet in de neus gespoten worden) en dat spul is sterker. Blijkbaar is ze compleet van de kaart als ze dat moet nemen. Niet meer om te komen werken dus. Dat zal wel de reden zijn waarom.