Schuppe schrijft

Op het gebied van persoonlijk gemotoriseerd transport ben ik met mijn gat in de spreekwoordelijke boter gevallen.

Mijn rijbewijs heb ik, weliswaar bij herkansing, afgelegd na training van ons moeder. Die heeft dat niet alleen uitstekend, maar ook voordelig gedaan. Autorijscholen durven nogal eens exuberante bedragen vragen om een mens de basisbeginselen van gaspedaal, ontkoppeling, versnellingspook en dergelijke bij te brengen.

Na het in ontvangst nemen van mijn roze papiertje zijn mijn ouders ook altijd heel soepel geweest in het uitlenen van hun voertuigen. Papa heeft een auto van het werk, een Alfa Romeo 159. Mama verplaatst zich met een Fiat Punto. En als ik vervoer nodig heb is er altijd wel één van de twee beschikbaar, tenminste buiten de werkuren.

Dat is handig, want de vriendin woont op 7.4 kilometer, een afstand die buiten mijn fietsperimeter valt.

Sinds een paar dagen ziet pa’s Alfa eruit alsof er iemand de afstand tussen de rechtervoorkant en een bloembak verkeerd heeft ingeschat. Wel, eigenlijk had ik de bloembak niet eens opgemerkt. Dikke schreven in de voorbouw dus.

Dat is spijtig, want het doet danig afbreuk aan het Giugiaro-design. Ook spijtig voor de papa, want hij is een zeer bekwame en voorzichtige, edoch niet nodeloos trage chauffeur. Meestal toch niet.

Naast dit incidentje heb ik ook al meer boetes opgelopen dan de beide ouders samen, in goed twee jaar rijbewijs. Behalve de eerste snelheidsboete waren ze allen te wijten aan onoplettendheid, eerder dan incompetentie. Ook mijn bloempotincidentje was gewoon een kwestie van met mijn hoofd bij de pizza die ik ging afhalen zitten. Hmm, pizza.

Ondanks deze voorvallen denk ik graag dat ik een goeie chauffeur ben.

Ik was er snel mee weg, met autorijden, ik heb nooit noemenswaardige problemen gehad met manoevres uitoefenen. Ook niet toen ik ze voor de eerste keer moest doen. Een paar keer proberen, en dat was dat.

Toen mama een tijdelijke auto kreeg omdat er aan de Punto gewerkt werd, ging ik ermee naar de Ezelstraat in de stad, iets gaan oppikken. De eerste keer met een relatief grote Ford Galaxy, linksweg parallel geparkeerd zonder enige moeite.

Ook in het rijdende verkeer vind ik mezelf een goeie chauffeur. Ik mis geen borden, ik rij vlot. Behalve als ik niet geconcentreerd ben, dan ga ik te rap en word ik geflitst en krijg ik boetes in de bus.

Misschien is mijn definitie van een goeie chauffeur verkeerd. Hoe kan ik een goeie chauffeur zijn en kom ik toch vanalles tegen. Niet aandachtig zijn is in feite tegengesteld aan goed rijden.

Ik kan niet goed met de auto rijden. Een goeie chauffeur kan rijden én is geconcentreerd. Altijd. Ik alleen maar meestal.

Foto: Ombrelle op Flickr