Ik sprak er al een tijdje van, en nu ik achttien geworden ben kan ik ook bloed geven. Vandaag was het bloedinzameling in Sint Michiels, en ik had mezelf beloofd daar naartoe te gaan.
Alle papierwerk netjes gelezen en ingevuld, en klaar voor de prik en de aderlating. Omdat het de eerste keer was moest ik helemaal plat liggen.
En dan, het prikje. En tweehonderd milliliter later: de bloeddrukval. Weer zoiets als de vorige keer dat er bloed moest getrokken worden, en weer in no time compleet buiten westen. Blijkbaar heb ik weer liggen spartelen, en in no time stonden de twee aanwezige dokters en een nest verpleegsters rond mij. Even later was ik zelfs terug wakker. Ik heb ze daar allemaal eens goed doen verschieten, naar het schijnt.
Kijk, een groot verband met zalf erop op mijn arm:
De naald is er blijven in zitten terwijl ik spartelde, dus nu staat de arm blauw en doet hij zeer. Zal leuk worden, morgen.
Ik ben dan nog even blijven liggen, en dan ginder nog twee cola’s gedronken. Ondertussen ben ik aan de praat geraakt met enkele anciens, die dat heel goed vonden dat ik dat wilde doen en mij geruststelden. Na de vijfde bloeddrukcheck mocht ik naar huis. Ik kan er dus blijkbaar niet tegen dat er teveel bloed wordt afgenomen, mijn bloeddruk daalt veel te snel. Daarom vond de arts het wijselijk geen bloed meer te geven.
En ik vind dat enorm spijtig. Voor een keer dat ik iets kan doen.
Nu, als er nog dingen zijn waar men als vrijwilliger een goede daad kan doen, laat vooral weten. Hoorde ik daarginds niet iets over stamceldonatie?
Ik mag spijtig genoeg ook geen bloed geven, anders had ik het gegarandeerd al gedaan!
Veel beterschap met de blauw arm
En heb je geen geschenkje gekregen? Of van die toffe ijzerpillen? Ik zou het niet weten, ik heb nog nooit bloed gegeven. Nee, ik mag ook niet.
jullie zijn allemaal kapotte kindjes of wat?
Jaat. Ik ben zelfs al een heel stuk minder kapot dan vroeger. Alleen nog een beetje in mijn hoofd. En in bloed aftappen ben ik ook niet goed, zo blijkt.
En wat met plasma geven? Misschien mag je dat wel doen? Alleen het plasma wordt dan immers uit je bloed gehaald, de rest krijg je terug (klinkt viezer dan het is)
Dit klinkt heel bekend, mijn broer heeft hetzelfde probleem, ook bij verwondingen enzo. De één of andere chemische reactie vergelijkbaar met een epilepsie-aanval is de diagnose van de dokter na scanner en consoorten. Nu heeft hij pilletjes om dat te onderdrukken, hij is bouwvakker en je mag het niet gedroomd hebben dat hij een dergelijke aanval krijgt op een stelling.
Spermadonor is misschien een optie?
@ hierboven : het zou in elk geval al wat meer geld in het laatje brengen…
(en je zal allicht niet meer flauwvallen neen, of dat hoop ik dan toch niet, want dan zit je met een wel héél groot probleem voor later…)
Ik dacht niet dat je daar geld voor kreeg. Enkel onkosten, zoals hier wordt uitgelegd:
http://www.azvub.be/spermadonor/consequenties.html
Enne, ik weet niet of dat echt een optie zou zijn
weeral flauwgevallen, arme Schuppe. Ik geef geen bloed vanwege de psychologische gevolgen. Stel dat je iemand tegen komt die jou bloed in hem heeft. Wat zeg je daar dan tegen, dag broer?
Aiai… Ik zag ook weer een hele hoop mensen van hun stokje gaan, als dat je mag troosten! Bij mij ging het dus iets beter: http://www.fiedelewie.be/?p=62