Van timing gesproken. Vandaag achtereenvolgens klaarwakker en moe en terug klaarwakker geweest, zeer gehad maar dat is nu wel weg, en nu ben ik klaarwakker doch mijn lichaam is vermoeid en kan wel wat rust gebruiken. Zware ledematen en rug die terug wat steekt, u kent de symptomen.
Donderdag is LO-dag. Morgen beginnen wij, sportievelingen, de dag met een dik uurtje spinning. Op fietsjes en met een hartslagmeter en met versnellen en vertragen, maakt men mij wijs. Ik lach dat al heel de week weg, en wat blijkt?
Spinning is a form of exercise that involves using a (stationary) exercise bicycle in a classroom setting. The spin-class concept was created in the 1980s by Jonathan Goldberg (”Johnny G”). Participants set goals based on their heart rate, which can be measured by hand or using a heart rate monitor.
Met een fietsje en een hartslagmeter, dus. Ah well….
Het spijtige aan de zaak vind ik vooral dat ik tien minuten vroeger moet opstaan, want vriend Nick komt reeds om kwart voor acht aan mijn voordeur bellen omdat hij de weg zelf niet zo goed weet. Kwart-voor-acht (!) Brr. En zeggen dat het eerst nog 7u30 was. Brr brr.
Dit staat al twee jaar op m’n hardeschijf, omdat ik het regelmatig durf doorsturen naar andere mensen die het volgens mij wel eens moeten lezen.
Zelf lees ik dit het liefst in het echt, geschreven op het eerste blad van “Leve mij”, het verzameld werk van Johan Anthierens.
Een rebel voor jouw, Tom!
Een man wiens afschuw van schijnheiligheid en zelfgenoegzaamheid slechts werd geëvenaard door zijn liefde voor eerlijkheid en schoonheid. Een man die consequent was met zichzelf.
Een geus.
Het is vaak een zware last, maar toch wens ik het je toe: Word een goede geus, Tom, eentje die zich niets laat wijsmaken, eentje die altijd, wat er ook gebeurt, voor ogen houdt waar het echt om gaat.
“Jusque la besaçe”
Leve de geus Tom!
Je nonkel Johan,
31 december 2003
Net zo inspirerend als de rest van het boek, ik sla het nooit over.
Nijn zegt dat het gedaan is met webloggen, maar eigenlijk heeft ze jullie allemaal bij jullie pietje (indien mogelijk). Eigenlijk he, is ze gewoon aan het redesaaaignen. Web2puntnulzesendertig, en al.
Voorlopig staat er een standaard uitziende template op de postjes, en een alarmerend bericht op de hoofdpagina, maar dat is allemaal tijdelijk. Ze komt terug, ik ben daar zeker van.
Nee, ik heb (nog) geen inside information. Sebiet eens mailen zie 
De Formule 1 is tegenwoordig één grote show, de race in Monaco is zo mogelijk nóg meer show. Laten we het een Grand Prix met veel randactiviteit noemen. Wel fijn om te volgen, vooral als er dan nog vooraf accidentjes gebeuren met Duitse en Spaanse wereldkampioenen.
Waar ik eigenlijk een beetje moeite mee heb is de race zelf. Een straatparcours door Monaco, haast nergens uitloopstroken, overal metaal om tegen te botsen bij problemen. De regie toont graag hun camera’s die het zicht van de piloot tonen, als ze op volle snelheid door de tunnel razen. Ik denk dan af en toe aan de manier waarop Lady Di aan haar einde is gekomen…
Claustrofobisch, dat circuit. Brr.
De soundtrack houdt de kadans erin. Mijn wakkerheid wordt aangepord via de koptelefoon, mijn typritme probeert te volgen maar slaagt daar net niet in. Mijn hartslag verhoogt evenredig met mijn reactievermogen.
Trompetten vallen in, de soundtrack nadert het hoogtepunt van de strijd. Ik word zo mogelijk nog alerter, reageer vliegensvlug op Google Talk die mij een nieuw emailbericht meldt. Sneltoetsen worden gebruikt om in fracties van seconden van het ene browservenster naar mijn mailbox.
Een zachte operastem en strijkers nemen van het ene moment op het andere over en beëindigen het liedje, en ik kan naadloos overschakelen naar de soundtrack van Avalon.
Herinneringen nemen mij over, scènes uit een film die ik met een koptelefoon op mee-gemaakt heb. Een hectisch weekend dat doodmoe eindigde.
Een sequentie waarin Viviane ons verblufte, waarvan we geen tweede take overwogen. Overweldigend in expressie, overweldigend in eenvoud. De stilte op de set bleef langer doorlopen dan het kleine tapetje dat net enorm in waarde gestegen was.
En dan, enkele tranen in de zaal. Tranen die ons deden glimlachen. Daar doen ze het voor, de vele uren werk worden moeiteloos goedgemaakt door dat ene moment waarop de zaal reageert zoals je het oplegt met beeld en klank. De macht die je film op dat moment heeft. Ik wil mezelf bij ‘ze’ rekenen.
Zou het?
