Het zit erop. Dinsdag nog een eindpresentatie, en we zijn er vanaf.
Die negatieve intonatie bij ‘er vanaf’, dat komt grotendeels door die eindpresentatie zelf. Die vind ikzelf behoorlijk nutteloos gezien het feit dat we ons niet hoeven te verantwoorden tegenover aandeelhouders. De school is onze enige geldschieter, en die hebben goed genoeg in de mot wat er allemaal gebeurt in onze mini.
Tel daar nog eens bij dat het moet ‘creatief’ zijn, en ik word al helemaal dolgelukkig als ik aan dinsdag denk.
Over het algemeen was het best plezant, dat mini-ondernemingsgedoe. Het was zeer goed dat we nu in het vijfde geen “Jieha” maar een echte mini-onderneming hadden, zo weet ik al wat het ongeveer is.
Zo weet ik natuurlijk ook wel dat het niet erg de moeite is om het volgend jaar nog eens te doen. Misschien verander ik nog van gedacht, de balans neigt nu echter heel erg naar “waarom zou ik?”.
Een vriend van de poëzie aan het werk gezet
Vandaag durf zelfs ik het aan
Om midden in de nacht en half in bed
Een kleine dichtpoging te begaan
Gedichtendag tweeduizendzeven
Brengt hopelijks nog veel fijns
Nog bloggers die iets schreven?
Of iets gepikt na veel gepeins?
Mijn bijdrage is alvast volbracht
In dit inhoudsloos gedicht
Het is veel te weinig overdacht
En zeer belachelijk wellicht
Misschien schrijf ik er nog wel een
Echter, mijn dichtkunsten zijn begrensd
Wees in de reacties niet al te gemeen
En, een prachtige gedichtendag toegewenst!
Dan ga ik eens een dag niet naar school (maag en darmen defect, zus haar schuld), dan halen ze die dag lijken uit het kanaal:
Fotograaf: meneer Borrey
Zonet verzond Sam drie nieuwe berichten, en als we de logica volgen veroorzaken die woensdagochtend een nieuwe gsm-overload.
We zullen zien. Spannend hé?
Er schort iets met de mobistar pc messenger. Een zekere Sam gebruikt die tegen mij, en dat resulteerde al enkele malen in berichten die drie, vier keer aankwamen. Niet enorm storend, echter wel een bron van verwarring.
Zaterdagmiddag hebben we het spellement dan eens getest. Een zeer poëtisch “kakakakaka” en “poieuh” op het toetsenbord geramd en opgezonden naar nul vier zeven zeven mezelf.
In den beginne gebeurde er niets. Mijn gsm lag stil en bibberloos zijn antieke zelf te wezen. En toen: het eerste berichtje. En nog eentje, en nog eentje. De rest van de namiddag werd ik op geregelde tijdstippen opgepiept.
En dan: de sms-bom. Deze morgen rond elf uur stond de GSM roodgloeiend en verscheen na een fluitconcert van 68 nieuwe berichten dat de gsm nu echt wel vol zat. Mijn mobieltje bezit helaas geen “delete all”-functie voor ongelezen berichten, dus het was manueel verwijderwerk geblazen. Vijf minuten later mocht ik opnieuw beginnen omdat hij weer volzat.
Nu is het terug peis en vree. De gsm recupereert nog van de geleverde arbeid, denk ik.
