Schuppe schrijft

Het examen wiskunde: Niet al te moeilijk. Understatement.

Er waren vier pakjes waar men elk een blaadje uit moest trekken. Twee tot drie vragen per blad. Een blad over limieten en continuïteit, een blad over afgeleiden, een blad over logaritmen en exponentiële functies, en het laatste over cyclometrische functies.

Dat laatste, da’s goniometrie. Goniometrie en ik zullen nooit dikke vriendjes worden. Er stonden twee vragen op, waarvan ik de eerste half heb opgelost. Bij de tweede heb ik 42 opgeschreven en gezegd dat ik er weinig kon over vertellen. Het was mis volgens hem. Tgg.

De rest, dat ging eigenlijk. Er stond ergens een bewijs van afgeleiden waar ik maar half aan uit raakte, en al de rest werd zonder kritiek aanvaard als juist. “Wiskunde kan toch simpel zijn é.”
Ik kreeg nog af en toe eens een bijvraag, maar dat leek eerder voor de show.

Pronostiek: > 70

Tot slot wil ik u volgende quote van klasgenoot Jens niet onthouden:

Ik maar vol paniek elke oefening gemaakt omdat je nooit weet welke je krijgt. Dan had ik nog geluk met mijn vragen, want ongeveer alle oefening zoals op sb’s had ik. Zo’n nieuwe van snelheden of newtonnulptn niet.
Overal waar ik mijn tijd in heb gestoken, moest ik niet doen op dat examen. Pffff, zo frustrerend!
En dan mocht ik nog wachten tot de laatste, SCHANDALIG!
Gelukkig mocht ik toch nog voor Olivier… Het was ondertussen wel al 12u40… Met zijn dom grapje, ja, Jens zijn soep wordt koud, en ik dacht bij Jens gaat het sneller dan bij Olivier, dus ik laat jou maar komen….
Jens is BOOS, 2 uur wachten om het is te gaan uitleggen! GRRRR

Neem een blog, jongen. Het werkt therapeutisch

Tags: examen, wiskunde