Archive for January, 2008

Bloederige situaties II

Guess what, ik heb marginaal één teruggezien.

Woensdag, bij het naar huis fietse, op dezelfde plek, dit maal echter zonder maten. Hij liet me stoppen, en bood zijn excuses aan. Ik nam die uiteraard aan, en deed hetzelfde over de mep op zijn neus. En ja, hij excuseerde zich oprecht, en niet om eventuele klachten bij de politie te vermijden. Hij zei ook nog dat hij exact hetzelfde had gedaan en dat hij het begreep, van de mep op zijn neus. En dat het zijn maten zijn die hem opstoken tot zo’n dingen.

Een mens krijgt het er zowaar warm van. Leve de multiculturele samenleving!

Bloederige situaties

Ik fiets naar huis, grotendeels over een fietspad tussen de achterzijden van twee scholen. Ik nader vier marginalen. Type klakske, witte schoenen en training.

De marginalen hebben mij niet gezien, dus bel ik. Dat vonden ze geweldig grappig, maar in plaats van uit te weg te gaan lieten ze nog steeds dezelfde 10 centimeter vrij voor fietsers. Ik daarlangs dus, en marginaal één duwt mij van mijn fiets.

Hola? Wasdanaa? Ik ben niet het type mens dat geintimideerd raakt door marginalen met klakskes, dus ik negeer ze verder en wil mijn fiets oprapen om mijn weg verder te zetten. Het feit dat ik niet onder de indruk was, en zelfs niet reageerde, vonden de marginalen wat verontrustend. Marginaal één probeert me dus nog een duw te geven, net op het moment dat ik vooroverbuig om de fiets op te rapen.

Ik reageer instinctief, en ben sneller dan marginaal één, want hij keek me met een nogal bloederig gezicht stomverbaasd aan. Blijkbaar had ik hem toevallig net op de neus geraakt. Ik had het zelf pas door toen ik zijn gezicht zag. De andere marginalen verdachten mij wellicht van intensieve bokstraining en trapten het af. Ik werd nog van ver uitgescholden voor racist, nam mijn fiets en fietste verder, nogal onder de indruk.

Ik had eigenlijk beter de politie gebeld en aangifte gedaan, but then again, het waren marginalen en ze zouden toch al lang weg zijn tegen dat de politie er was.

Battery grip

Blijkbaar vinden mensen het vreemd dat ik een battery grip gekocht heb. Daarom, wat uitleg.

Het eerste grote voordeel aan een battery grip is uiteraard de ergonomie. De 400D is een kleine camera, ongeveer iets als de D40 van Nikon. Ik wist het als ik hem kocht, en ik kloeg er niet over. Toegegeven, de 40D voelt veel beter aan in de hand, maar die kost dubbel zoveel, en zoveel is ergonomie me nu ook weer niet waard.

104Ja, ik hoor u wel, er is nog de D80. Naar mijn aanvoelen toch ook niet ideaal. Mijn hand was zelfs een beetje verkrampt toen ik die D80 vast had op prospectie-ronde. Vreemd, maar waar. Ik merkte dat ik eerder horizontaal plaats tekort kwam, mijn pink was onder de camera. De dikte van de greep zelf was niet echt een probleem.

Met de batterijgrip is m’n 400D bijna ideaal, er is plaats zat voor mijn vingers, en ik neem geen verkrampte houding aan. In portretmodus is het natuurlijk een grote verbetering, je kunt de camera op dezelfde manier als landscape vasthouden en er zijn knoppen en een draaiwieltje aan je vingers. Extra voordeel: gewicht. Ik heb graag dat het iets weegt, dat helpt me de camera stil te houden.

Tweede reden: batterijen. Niet dat ik er tegenop zie om batterijen te wisselen, maar heb je al eens gekeken wat dat kost? 54 euro voor die van mijn camera. Dan spendeer ik liever 99 euro aan de batterijgrip, die heeft twee ‘magazijnen’, eentje voor zes AA batterijen van de aldi, en eentje voor twee canonbatterijen. Goeie Ni-MH batterijen kosten een euro per stuk in de aldi.

Ik werk met de AA batterijen, omdat die meer wegen. De canonbatterij in het andere magazijn dient als backup. Ik ga dus eerder zonder CF-kaartjes dan zonder batterijen zitten, zelfs als ik alles met opzetflits doe.

Derde reden: prijs. Ik beweer niet dat 99 euro goedkoop is, dat is voor mij twee keer van zeven tot halféén hard werken bij Kinepolis, maar het is het mijns inziens waard. Mocht het 180 geweest zijn, ik had het niet eens overwogen. 

Vierde reden: Street cred. Hehe. Trouwens, ik heb al gemerkt dat je met een lange zoomlens, zonnekap, battery grip en opzetflits zo ongeveer persfotograafrechten krijgt van de mensen :-)

Kortom, aanrader. Zeker voor de 400D.

Waar?
Ik heb mijn grip besteld bij Foto Rubens, een charmant klein winkeltje in Wilrijk met een uitgebreide webshop. De dag dat ik erom ging was de prijs 15 euro gedaald, en die hebben ze zonder dat ik het vroeg doorgerekend. Tot nog toe heb ik nog geen goedkopere winkel gezien.

En verder, meneer Suiadan beschuldigt mij (al lachend) van camerafetisjisme. Mijn gerief bestaat momenteel uit: Canon 400D met kitlens (18–55mm), 2x CF Sandisk Ultra 2gb, Batterijgrip BG-E3, Tamron 80–210mm die ik voor een spotprijsje (50 euro) heb mogen kopen.
Ik had nog een velbon statief liggen, en volgens mij zijn hier nog minstens vijf andere statieven van de papa in huis te vinden. En een monopod. En ik gebruik ook een oude Metz flits vanuit de jaren stillekes. Manueel en alles.

De grip en de tamron zijn strikt gezien niet nodig, maar bieden wel véél extra voor weinig geld, vind ik. De dingen die ik al had kan ik zowel gebruiken, uiteraard. Ik vind het eigenlijk niet overdreven, uitgedrukt in harde euro’s. Ge zijt al meer geld aan cameragerief kwijt dan ik, zou ik zo denken :-)

Foto’s dag van de verdraagzaamheid

Zo, en bij deze zijn de foto’s zo goed en zo kwaad mogelijk verwerkt. Ik ben niet content. Het was een dag met slecht licht, maar dat mag geen excuus zijn. Meh.

Stein op de metro

Hier de set, of hier als slideshow.

Een uitstap

Het was van uitstap vandaag. Onze school vond het een ideale ‘dag van de verdraagzaamheid’, en stuurde de vijfdes en zesdes op pad. In de voormiddag trokken we naar de Dossinkazerne in Mechelen, dat nu een Joods museum is. Inclusief over-opgemaakte Joodse madam aan de balie, yuck. Oh, wait, het punt van deze dag was iets met verdraagzaamheid.

Het museum zelf was best interessant. Niets nieuws bijgeleerd, daarvoor bestaan geschiedenislessen, maar het doet toch iets om die historische documenten en propaganda zelf te zien. Spijtig genoeg is het museum verschrikkelijk klein, wat niet aangenaam is voor groepen, en is er nog weinig overgebleven van de sfeer die er in het doorvoerkamp moet gehangen hebben. Tussen WOII en 1996 werd het gebouw gebruikt door defensie, en die hebben het opgeknapt.

Dan ging het naar Brussel, waar we verzamelden in het centraal station. We kregen een half uur om te eten, en ik heb mijn gedacht kunnen doordrukken en heb pita gegeten. Dag van de verdraagzaamheid, meneer, we eten zelfs uw slachtafval op vandaag! Nee, het was best lekker eigenlijk.

De kaart van Molenbeek

Dan de metro op, richting Molenbeek. Het doel hier was nogal onduidelijk. We kregen een korte uitleg van een stadsgids, en dan werden we vrijgelaten om met een vragenlijst Molenbeek te gaan verkennen. Een vreemde buurt, hoewel ik me nergens op mijn ongemak voelde zou ik er toch niet graag alleen met mijn fototoestel rondlopen.

Van foto’s gesproken. Het was een vreselijke dag om foto’s te nemen. Overtrokken, ik heb buiten op iso 400 moeten werken, en dan nog zitten er maar enkele lucky shots die goed zijn tussen. Ik ga dringend moeten meer ervaring opdoen, op dagen dat het niet geeft dat ik met slechte foto’s terugkom.