Persoonlijk weblog van Tom Bernaerd
Als ik een foto van mezelf op terras met een Hoegaarden online zet, dan gelooft niemand nog dat ik serieus gewerkt heb vandag, zeker?
Opendeurdag van de school, en ik had de laatste shift voor de mini. Daarvoor kon ik dus op terras zitten, met de eerste Hoegaarden van het jaar. Het is dan ook de eerste keer dat ik mijn dorst moest lessen van de warmte.
Met dat ik tegenwoordig toch meedoe met stokjes: eentje van Elke. Vier herinneringen van voor mijn vijfde verjaardag.
Eu? Al de rest is te vaag, vrees ik. Normaal geef ik geen stokjes door, maar omdat ze het zo vriendelijk vroeg.
Aha, een stokje.
1. Pick up the nearest book of 123 (or more) pages.
A Light in the Attic van Shel Silverstein
2. Open the book to page 123 and find the 5th sentence.
And add some color to the chipmunk’s coat.
3. Post the next 3 sentences
Jamaar wacht, het is een gedichtjesboek, ik moet toch geen stukken uit een gedichtje halen?
Volledig klinkt het als volgt:
I’m the man who paints the stripes upon the zebras,
And I also paint the warts upon the toad.
And with this brush and pot
I give leopards lovely spots
And add some color to the chipmunk’s coat.
I paint the flamin’ red on Robin Redbreast,
I pour the blue on bluegills by the shore.
And when the firefly’s dim
I splash silver paint on him,
And he shines more brightly than he did before.
Jack Frost? He’s just a part-time workin’ fellah,
Touchin’ up the leaves and trees and things.
He’s famouser than me,
But I’m happier than he,
‘Cause I paint the ones that runs–and flies–and sings!
En eigenlijk is er nog een prentje bij ook, en zonder dat prentje en de juiste typografie trekt het ook op niet veel. Een foto, dan maar:
Ik heb last van migraine. Dat is al een tijdje zo, en ik besef heel goed dat ik ferm geluk heb dat het maar migraine is. Er zijn ergere neurologische en andere aandoeningen. Feit blijft dat migraine serieus ambetant is.
De laatste tijd krijg ik er meer en meer last van. In januari gingen we al eens naar de neuroloog, die me dan testpillen gaf. Weinig resultaat mee geboekt, helaas. Daarna moest ik ook drie maanden bijhouden hoeveel en hoe sterk ik migraine-aanvallen kreeg. Twee keer per maand, gemiddeld, één erge en één gemiddelde aanval.
Dat is, vertelde de neuroloog eergisteren, nog niet genoeg om te beginnen preventief medicatie geven -en gelukkig maar, want de dag dat je je pillen vergeet heb je het dan zéker zitten–, en aangezien de vorige medicatie niet hielp kreeg ik nu het strafste dat ze hebben om aanvallen te onderdrukken. Imitrex, van GlaxoSmithKline (zeg nu nog dat de walen niet werken), in zelfinspuitvorm.
De volgende dag, gisteren dus, was het al meteen van dattem. Migraine aanval categorie: zwaar. Mottig in bed, dus. De mama is na de middag om de Imitrex gegaan, en diezelfde avond al geprobeerd.
Medicatie zelf inspuiten, dat klinkt erger dan het is. Het werkt met een soort pen die ik tegen m’n been zet, en dan duw ik bovenaan en springt er een klein naaldje een paar milimeter diep. Tien seconden later, en het is onderhuids ingespoten. Niets om bang van te zijn.
Zo gezegd zo gedaan, pen tegen been, klik, stek, spuit, pen terug weg. En dan, zelfde effect als de vorige twee keren dat er bloed werd getrokken. Bloeddrukval, soortement shock en spartelen met ledematen.
Meh. Het is niet dat ik bang ben van de naalden, of van de inspuitingen, want dan zou ik het wel niet zelf zetten en dan zou ik wellicht ook gewoon buiten westen gaan.
Gelukkig hielp het wel, zoals beloofd was de migraine na een half uur helemaal weg. Ik was nog een beetje trillerig, maar dat was het dan. En zo had ik weer een verhaal voor op de blog, zie.
Dat was het zowat.
You are currently browsing the Schuppe schrijft weblog archives for the month April, 2008.
