Schuppe schrijft

Een prachtige lentedag. Prachtige bloemen. De zon, eindelijk weer warm op mijn huid. De lente breekt door, prilletjes. Mensen die ik ken, veel zelfs. Een rustige ochtend in Sint-Joris.

De wagen rijdt traagjes weg. Voor de ingang van de kerk staan mensen die zich sterk proberen te houden, maar falen. Verdriet in hun ogen, verdriet in hun hart.

Isabelle hield van de zon. Deze lente is voor haar.

Hier schreef ik voor het eerst over Isabelle. Ze was toen zestien, ik was net begonnen aan de tweede keer het vijfde jaar en was met twee verse klasgenootjes naar 0110 getrokken.

Het was een stille, toen al. Intrigerend stil.

Anderhalve maand later kwam slecht nieuws. Kanker. De rest van haar vijfde jaar was een strijd. Een strijd waar ik haar nog altijd voor bewonder. Ze kreeg haar wenstweedaagse van Make a Wish, die werd afgesloten met een karaoke-avond voor klasgenoten en vrienden.

Haar zesde sloot ze af met vlag en wimpel, en ze ging naar de universiteit, om voor apothekeres te leren.

En toen kwam de tweede mokerslag. Ze was hervallen, en lag terug in het ziekenhuis. Fuck. Niet goed. Ze moest haar uitschrijven aan de unief, en het beloofde nog een strijdjaar te worden.

De laatste keer dat ik op bezoek was, vertelde ze over de behandeling die ze gingen proberen. Het klonk niet zo goed, eerlijk gezegd. Voor mij klonk het behoorlijk erop of eronder. Ik vroeg haar wat er gebeurde als het niet lukte, en had direct spijt van mijn vraag. “Het gaat lukken”, was het antwoord.

Het volgende nieuws was dat ze in een coma lag, en verplaatst was van afdeling. Vandaag kwam dan het laatste nieuws, ze is deze middag overleden. Stilletjes heengegaan.

⁂

Ik heb haar nooit weten de moed op geven. Nooit. Ook niet toen ze met vijf baxters vasthing aan vanalles en het eigenlijk niet meer zo goed ging. Ik bewonder haar, haar kracht, haar moed.

Rust in vrede, Isabelle.
† 1990–2009